Pijnlijn

Vanochtend zijn we om 8 uur met de ambulance vertrokken naar het ziekenhuis om een pijnlijn aan te leggen.
Dat was nodig omdat de pijn te erg was om te kunnen liggen en, ondanks dat ze erg moe is, betekent die pijn ook dat ze zeer slecht kan slapen. Met een pijnlijn leggen ze een soort infuus aan direct in het ruggemerg. Dit heeft als voordeel dat de toegediende medicatie - morfine - sneller werkt, omdat het in feite direct inwerkt op de zenuwen, en lokaal kan werken, immers alleen het gebied onder de desbetreffende ruggewervel wordt verlamd.
De verlamming is meteen de keerzijde van deze behandeling: des te meer pijnbestrijding, des te minder gevoel overblijft in de benen en het onderlichaam. De kunst van deze behandeling is dan ook het zoeken en vinden van de juiste balans.
Dat is echter niet eenvoudig, en dat merkte Els ook. De eerste dosis was te sterk, waardoor het gevoel - en de kracht - totaal verdween. Daarna is de verhouding aangepast, met als gevolg dat de pijn weer terugkwam.
Nu, 15 uur later, heeft de anesthesioloog de balans nog niet kunnen vinden en Els mocht dan ook niet naar huis.
We hadden gehoopt op een aanzienlijke vermindering van de pijn, maar tot op heden is dat ere nog niet van gekomen.
Kijken hoe ze de nacht doorkomt en morgenochtend opnieuw overleg met de arts.
Gelukkig mag ik bij Els in het ziekenhuis blijven vannacht.