Vanmorgen 25 augustus 2011, toen de zon doorbrak, is Els om 10 uur overleden.
Ik heb het raam opengezet, zodat ze de vogels kon horen en de vogels haar geest mee konden nemen.
Misschien verbeeldde ik het me, maar aan de overkant zag ik drie groene papegaaien tussen de bomen, alsof ze op haar wachtten.
Lieve lieve Els, ik ben blij dat je nu aan een pijnvrij leven kan beginnen.
Ik houd van je,
Kus, Loet
donderdag 25 augustus 2011
woensdag 24 augustus 2011
Tot ziens
Lieve allemaal,
Over een uur begin ik met mijn laatste reis en hierbij wil ik jullie allemaal bedanken voor alle mooie momenten en dingen die we samen hebben meegemaakt.
Ondanks dat ik nog wel erg jong ben om mijn laatste reis te beginnen, kijk ik toch wel terug op een heel mooi leven.
Wanneer ik jullie weer terug zie, weet ik niet, maar ik weet wel dat dat ooit zal gebeuren.
Een hele lieve groet van mij,
Els
Over een uur begin ik met mijn laatste reis en hierbij wil ik jullie allemaal bedanken voor alle mooie momenten en dingen die we samen hebben meegemaakt.
Ondanks dat ik nog wel erg jong ben om mijn laatste reis te beginnen, kijk ik toch wel terug op een heel mooi leven.
Wanneer ik jullie weer terug zie, weet ik niet, maar ik weet wel dat dat ooit zal gebeuren.
Een hele lieve groet van mij,
Els
donderdag 18 augustus 2011
Loslaten
Aanstaande dinsdag wordt Els voor de laatste keer naar het ziekenhuis gebracht.
Als zij zo sterk is om het leven en ons los te laten, kunnen wij dan niet een heel klein beetje van haar kracht tonen en haar loslaten?
Liefs, Loet
Als zij zo sterk is om het leven en ons los te laten, kunnen wij dan niet een heel klein beetje van haar kracht tonen en haar loslaten?
Liefs, Loet
donderdag 11 augustus 2011
Pijnlijn
Vanochtend zijn we om 8 uur met de ambulance vertrokken naar het ziekenhuis om een pijnlijn aan te leggen.
Dat was nodig omdat de pijn te erg was om te kunnen liggen en, ondanks dat ze erg moe is, betekent die pijn ook dat ze zeer slecht kan slapen. Met een pijnlijn leggen ze een soort infuus aan direct in het ruggemerg. Dit heeft als voordeel dat de toegediende medicatie - morfine - sneller werkt, omdat het in feite direct inwerkt op de zenuwen, en lokaal kan werken, immers alleen het gebied onder de desbetreffende ruggewervel wordt verlamd.
De verlamming is meteen de keerzijde van deze behandeling: des te meer pijnbestrijding, des te minder gevoel overblijft in de benen en het onderlichaam. De kunst van deze behandeling is dan ook het zoeken en vinden van de juiste balans.
Dat is echter niet eenvoudig, en dat merkte Els ook. De eerste dosis was te sterk, waardoor het gevoel - en de kracht - totaal verdween. Daarna is de verhouding aangepast, met als gevolg dat de pijn weer terugkwam.
Nu, 15 uur later, heeft de anesthesioloog de balans nog niet kunnen vinden en Els mocht dan ook niet naar huis.
We hadden gehoopt op een aanzienlijke vermindering van de pijn, maar tot op heden is dat ere nog niet van gekomen.
Kijken hoe ze de nacht doorkomt en morgenochtend opnieuw overleg met de arts.
Gelukkig mag ik bij Els in het ziekenhuis blijven vannacht.
Dat was nodig omdat de pijn te erg was om te kunnen liggen en, ondanks dat ze erg moe is, betekent die pijn ook dat ze zeer slecht kan slapen. Met een pijnlijn leggen ze een soort infuus aan direct in het ruggemerg. Dit heeft als voordeel dat de toegediende medicatie - morfine - sneller werkt, omdat het in feite direct inwerkt op de zenuwen, en lokaal kan werken, immers alleen het gebied onder de desbetreffende ruggewervel wordt verlamd.
De verlamming is meteen de keerzijde van deze behandeling: des te meer pijnbestrijding, des te minder gevoel overblijft in de benen en het onderlichaam. De kunst van deze behandeling is dan ook het zoeken en vinden van de juiste balans.
Dat is echter niet eenvoudig, en dat merkte Els ook. De eerste dosis was te sterk, waardoor het gevoel - en de kracht - totaal verdween. Daarna is de verhouding aangepast, met als gevolg dat de pijn weer terugkwam.
Nu, 15 uur later, heeft de anesthesioloog de balans nog niet kunnen vinden en Els mocht dan ook niet naar huis.
We hadden gehoopt op een aanzienlijke vermindering van de pijn, maar tot op heden is dat ere nog niet van gekomen.
Kijken hoe ze de nacht doorkomt en morgenochtend opnieuw overleg met de arts.
Gelukkig mag ik bij Els in het ziekenhuis blijven vannacht.
maandag 8 augustus 2011
Keuzes
Een van de meest essentiele zaken in een mensenleven is dat een mens zijn eigen keuzes kan maken, bepalen welke kant hij of zij op wil, sturing geeft aan zijn eigen leven, zijn of haar eigen pad uitstippelt. Voor Els is dat altijd zo geweest, als sterke, individuele vrouw heeft ze in haar leven heel veel keuzes gemaakt, eigen keuzes gemaakt, soms na veel wikken en wegen, soms heel impulsief. Maar op welke manier ook, keuzes maken hoort bij Els.
Des te zwaarder is het daarom dat juist dat essentiele element van het bestaan, die essentiele karaktertrek van haar, bij haar is weggerukt: het is haar niet meer gegeven om keuzes te maken. Afgelopen week zijn we weer bij dr. Bos geweest en zij was zo duidelijk, Els haalt 2012 niet. Hoever ze wel kan komen en tegen welke prijs, is zeer onduidelijk. Duidelijk is wel dat de pijn in zeer rap tempo toeneemt, dat mobiliteit in een nog rapper tempo afneemt en dat de kanker in een ongelooflijk tempo blijft groeien.
Welke keuzes heb je nog als alle middelen uit je handen geslagen worden, als je met je rug tegen de muur staat, als je lichaam van binnen wegteert, als er in feite geen keuze meer overblijft?
Afgelopen vrijdag is de SCEN arts nog thuis langsgeweest om te beoordelen of haar euthanasie verzoek wel overwogen en realistisch was. Het was hem nog nooit zo snel duidelijk geworden....
Laat duidelijk zijn dat euthanasie geen keuze is voor het voortijdig beeindigen van het leven, het is juist het ontbreken van een keuze, het is het ontbreken van uitzicht op iets, wat dan ook, het is het ontbreken van een menswaardig bestaan.
Alle liefs, voor Els en voor jullie, Loet
Des te zwaarder is het daarom dat juist dat essentiele element van het bestaan, die essentiele karaktertrek van haar, bij haar is weggerukt: het is haar niet meer gegeven om keuzes te maken. Afgelopen week zijn we weer bij dr. Bos geweest en zij was zo duidelijk, Els haalt 2012 niet. Hoever ze wel kan komen en tegen welke prijs, is zeer onduidelijk. Duidelijk is wel dat de pijn in zeer rap tempo toeneemt, dat mobiliteit in een nog rapper tempo afneemt en dat de kanker in een ongelooflijk tempo blijft groeien.
Welke keuzes heb je nog als alle middelen uit je handen geslagen worden, als je met je rug tegen de muur staat, als je lichaam van binnen wegteert, als er in feite geen keuze meer overblijft?
Afgelopen vrijdag is de SCEN arts nog thuis langsgeweest om te beoordelen of haar euthanasie verzoek wel overwogen en realistisch was. Het was hem nog nooit zo snel duidelijk geworden....
Laat duidelijk zijn dat euthanasie geen keuze is voor het voortijdig beeindigen van het leven, het is juist het ontbreken van een keuze, het is het ontbreken van uitzicht op iets, wat dan ook, het is het ontbreken van een menswaardig bestaan.
Alle liefs, voor Els en voor jullie, Loet
Abonneren op:
Posts (Atom)