Keuzes

Een van de meest essentiele zaken in een mensenleven is dat een mens zijn eigen keuzes kan maken, bepalen welke kant hij of zij op wil, sturing geeft aan zijn eigen leven, zijn of haar eigen pad uitstippelt. Voor Els is dat altijd zo geweest, als sterke, individuele vrouw heeft ze in haar leven heel veel keuzes gemaakt, eigen keuzes gemaakt, soms na veel wikken en wegen, soms heel impulsief. Maar op welke manier ook, keuzes maken hoort bij Els.
Des te zwaarder is het daarom dat juist dat essentiele element van het bestaan, die essentiele karaktertrek van haar, bij haar is weggerukt: het is haar niet meer gegeven om keuzes te maken. Afgelopen week zijn we weer bij dr. Bos geweest en zij was zo duidelijk, Els haalt 2012 niet. Hoever ze wel kan komen en tegen welke prijs, is zeer onduidelijk. Duidelijk is wel dat de pijn in zeer rap tempo toeneemt, dat mobiliteit in een nog rapper tempo afneemt en dat de kanker in een ongelooflijk tempo blijft groeien.
Welke keuzes heb je nog als alle middelen uit je handen geslagen worden, als je met je rug tegen de muur staat, als je lichaam van binnen wegteert, als er in feite geen keuze meer overblijft?
Afgelopen vrijdag is de SCEN arts nog thuis langsgeweest om te beoordelen of haar euthanasie verzoek wel overwogen en realistisch was. Het was hem nog nooit zo snel duidelijk geworden....

Laat duidelijk zijn dat euthanasie geen keuze is voor het voortijdig beeindigen van het leven, het is juist het ontbreken van een keuze, het is het ontbreken van uitzicht op iets, wat dan ook, het is het ontbreken van een menswaardig bestaan.

Alle liefs, voor Els en voor jullie, Loet