Even weer een berichtje van mij. Als je nu aan mij vraagt hoe gaat het? is dat voor mij lastig te beantwoorden. Gevoelens van geluk/tevredenheid wisselen zich af met pijn/angst en onzekerheid. Ik heb het gevoel dat vanaf hier mijn reis door mijzelf gemaakt moet worden. Hoe iedereen ook probeert mij te ondersteunen en op te beuren, er gebeuren nu dingen in mijn hoofd die mensen die niet ongeneeslijk ziek zijn niet begrijpen. En dat geeft ook niet, ik vind het niet erg. Ergens in deze weken is het omslagpunt bereikt waardoor ik soms met verlangen denk aan het moment dat ik er niet meer ben. Het idee dat het niet lang meer duurt geeft mij rust en dus geeft het gevoel dat het nog maanden kan duren een nogal paniekerig gevoel in mij, dat wil ik niet.
Geen idee of mijn omslagpunt is bereikt door de morfine en/of bijwerkingen hiervan, dat mag de oncoloog mij vertellen aanstaande woensdag.
Het mooiste zou zijn als ik binnen nu en een paar weken gewoon inslaap en niet meer wakker word maar als dat niet gebeurt moet ik me toch gaan afvragen, hoe lang wil ik het nog rekken? En doe ik dat dan voor jullie of voor mijzelf? Wie is er bij gebaat dat ik nog maanden op mijn bed lig, filmpjes kijken/boekje lezen als dat kan of slapen?
Eerst woensdag maar eens afwachten, kijken of de oncoloog nog iets achter de hand heeft.
Dikke kus,
Els
5 opmerkingen:
Meisje, meisje, wat ben jij moedig. Hier schieten woorden tekort. Ik houd van jou. Kus van mam.
Lieve dappere Els,
Wat een kracht om deze blog te schrijven. En natuurlijk mag je aan jezelf denken, sterker nog je moet aan jezelf denken.
Wij kunnen inderdaad proberen in te voelen hoe jij je voelt maar de enige die het echt weet dat ben je zelf.
Het enige wat wij kunnen is voor je duimen dat het dragelijk mag blijven.
xxxx Renate en Sjoerd
Ha Dwatel,
Werd op een nacht wakker en dacht, nu slaapt ze in...Meteen wist ik,nee,dat is niet zo.Ze is te sterk.
Hoop het wel voor je, omdat ik begrijp dat het niet te doen is, zo niet onmogelijk, om een datum te plannen als je een zoontje hebt van 14.Je hebt al heel lang de lichamelijke pijn, met zeer zeker ook de geestelijke pijn.Toen arts had gezegt hoe de situatie eruit zou gaan zien,zei je dat je geen trek had in heel lang veel pijn, en de aftakeling leek je voor jezelf en voor niemand goed.En paniekerigheid moet je zoveel mogelijk vermijden.Als je wat moet gaan besluiten;Jij weet en voelt wat het juiste is.'Dat weet ik dan weer...'liefs, Rian
Lieve Els,
Heftig om te lezen en ook de lieve reaktie's van de mensen die je na staan.
We wensen je sterkte, wijsheid en de liefde die iedereen je geeft.
Liefs XXX Ger en Ien
Hoi lieve Els, het is zo indrukwekkend hoe je schrijft. Ik wil vooral dat je geen pijn meer hebt en ook die rust vind, alleen en met de mensen die je lief hebben om je heen.
Veel liefs,
Ellen
Een reactie posten